Witbuikegels vertonen veel verschillende soorten gedrag. Normaal en positief gedrag wijst op een egel die goed gehouden wordt, gezond is en geen stress heeft. Negatief gedrag kan wijzen op stress, pijn of een onveilig gevoel. Abnormaal gedrag is gedrag dat wijst op gezondheidsproblemen, ernstige stress of extreme pijn.

Normaal en positief gedrag

Lopen

Normaal lopen doen egels vrij laag op de poten. Ze lopen recht en vertonen geen stress of pijn.

Rennen

Witbuikegels rennen hoog op hun poten. Vaak vanaf de voerbak naar hun schuilplaats. Omdat Witbuikegels prooidieren zijn en een gezond defensie instinct hebben, is dit normaal gedrag. Ze rennen vaak recht op hun doel af en vertonen geen stress of pijn.

Staan of zitten

Witbuikegels kunnen ook stilstaan of op hun achterpoten zitten. In beide gevallen zitten of staan ze recht en stil, zonder signalen van stress of pijn. Vaak kijken ze rustig rond of snuffelen met hun neus in de lucht.

Oprollen

Witbuikegels zijn prooidieren en vertonen van nature defensief gedrag. Dit is normaal gedrag wanneer ze niet op hun gemak zijn en is normaal gedrag. Ze komen vaak al vrij snel uit hun balen als ze realiseren dat ze veilig zijn.

Hikken

Witbuikegels kunnen een soort van hikken. Vaak doen ze dit als ze moe zijn of als ze slapen. Dit is niet echt hikken, maar een signaal dat ze moe zijn en zich op hun gemak voelen.

Piepgeluid

Soms kun je een zacht piepje horen als de egel slaapt, rustig rondloopt of staat/zit. Dit is een kort, zacht piepje en is een signaal van positief gedrag omdat de egel zich op zijn/haar gemak voelt. Dit kunnen ook meerdere korte, zachte piepjes zijn.

Smakken

Als de egel uit zijn verblijf is, kan de egel gaan smakken. Dit is heel normaal gedrag en heeft te maken met hoe hun brein nieuwe ervaringen, geuren en geluiden registreert in het orgaan van Jacobson. Het gedrag is nauw verwant aan het speekselen, en is vaak zelfs positief gedrag.

Knorren

Witbuikegels kunnen soms knorren. Dit is een zeldzaam geluid wat in bijzijn van mensen wordt gemaakt en duidt meestal op sexuele opwinding. Het is dan ook vaak gehoord bij mannelijke egels en veel minder vaak bij vrouwelijke egels.

Snurken

Als egels slapen, kunnen ze snurken. Dit klinkt vrijwel gelijk aan mensen die snurken, maar hoger en zachter. Veel mensen vergissen dit voor een reuteltje, maar dit blijft ook na ontwaken doorgaan en is meestal dieper in de luchtwegen en niet vanuit de neus.

Speekselen

Speekselen is gedrag wat veel mensen in het begin laat schrikken. Het is namelijk erg uniek gedrag dat alleen bij egels voorkomt. Witbuikegels registreren namelijk nieuwe ervaringen, geluiden en geuren in hun brein via het Orgaan van Jacobson. Dit orgaan heeft vloeistof nodig om deze dingen te registreren. Dit uit zich in het feit dat Witbuikegels hevig likken en bijten in het dichtst bij zijnde materiaal om op die manier speeksel aan te maken. Dit speeksel wordt door de neus naar het Orgaan van Jacobson gestuurd, dat de informatie in het brein registreert. Het speeksel wordt daarna teruggestuurd naar de bek en de Witbuikegel spuugt het vervolgens uit. Echter, Witbuikegels smeren dit veelal over hun eigen stekels uit. Hierbij gaan ze vaak zitten, draaien ze hun kop naar hun rug en smeren met hun tong het speeksel over hun stekels. Waarom ze dit specifiek doen is echter onbekend.

Snuffelen

Witbuikegels vertonen veel verschillende soorten gedrag. Normaal en positief gedrag wijst op een egel die goed gehouden wordt, gezond is en geen stress heeft. Negatief gedrag kan wijzen op stress, pijn of een onveilig gevoel. Abnormaal gedrag is gedrag dat wijst op gezondheidsproblemen, ernstige stress of extreme pijn.

Normaal en positief gedrag

Lopen

Normaal lopen doen egels vrij laag op de poten. Ze lopen recht en vertonen geen stress of pijn.

Rennen

Witbuikegels rennen hoog op hun poten. Vaak vanaf de voerbak naar hun schuilplaats. Omdat Witbuikegels prooidieren zijn en een gezond defensie instinct hebben, is dit normaal gedrag. Ze rennen vaak recht op hun doel af en vertonen geen stress of pijn.

Staan of zitten

Witbuikegels kunnen ook stilstaan of op hun achterpoten zitten. In beide gevallen zitten of staan ze recht en stil, zonder signalen van stress of pijn. Vaak kijken ze rustig rond of snuffelen met hun neus in de lucht.

Oprollen

Witbuikegels zijn prooidieren en vertonen van nature defensief gedrag. Dit is normaal gedrag wanneer ze niet op hun gemak zijn en is normaal gedrag. Ze komen vaak al vrij snel uit hun balen als ze realiseren dat ze veilig zijn.

Hikken

Witbuikegels kunnen een soort van hikken. Vaak doen ze dit als ze moe zijn of als ze slapen. Dit is niet echt hikken, maar een signaal dat ze moe zijn en zich op hun gemak voelen.

Piepgeluid

Soms kun je een zacht piepje horen als de egel slaapt, rustig rondloopt of staat/zit. Dit is een kort, zacht piepje en is een signaal van positief gedrag omdat de egel zich op zijn/haar gemak voelt. Dit kunnen ook meerdere korte, zachte piepjes zijn.

Smakken

Als de egel uit zijn verblijf is, kan de egel gaan smakken. Dit is heel normaal gedrag en heeft te maken met hoe hun brein nieuwe ervaringen, geuren en geluiden registreert in het orgaan van Jacobson. Het gedrag is nauw verwant aan het speekselen, en is vaak zelfs positief gedrag.

Knorren

Witbuikegels kunnen soms knorren. Dit is een zeldzaam geluid wat in bijzijn van mensen wordt gemaakt en duidt meestal op sexuele opwinding. Het is dan ook vaak gehoord bij mannelijke egels en veel minder vaak bij vrouwelijke egels.

Snurken

Als egels slapen, kunnen ze snurken. Dit klinkt vrijwel gelijk aan mensen die snurken, maar hoger en zachter. Veel mensen vergissen dit voor een reuteltje, maar dit blijft ook na ontwaken doorgaan en is meestal dieper in de luchtwegen en niet vanuit de neus.

Speekselen

Speekselen is gedrag wat veel mensen in het begin laat schrikken. Het is namelijk erg uniek gedrag dat alleen bij egels voorkomt. Witbuikegels registreren namelijk nieuwe ervaringen, geluiden en geuren in hun brein via het Orgaan van Jacobson. Dit orgaan heeft vloeistof nodig om deze dingen te registreren. Dit uit zich in het feit dat Witbuikegels hevig likken en bijten in het dichtst bij zijnde materiaal om op die manier speeksel aan te maken. Dit speeksel wordt door de neus naar het Orgaan van Jacobson gestuurd, dat de informatie in het brein registreert. Het speeksel wordt daarna teruggestuurd naar de bek en de Witbuikegel spuugt het vervolgens uit. Echter, Witbuikegels smeren dit veelal over hun eigen stekels uit. Hierbij gaan ze vaak zitten, draaien ze hun kop naar hun rug en smeren met hun tong het speeksel over hun stekels. Waarom ze dit specifiek doen is echter onbekend.

Snuffelen

Witbuikegels zijn naast defensief, ook heel nieuwsgierig! Vaak kun je dit goed zien aan hun neus die bijna constant bezig is met geurtjes opsnuiven. Soms kunnen ze hierbij zelfs lichte piepjes laten horen.

Negatief gedrag

Huffen

Witbuikegels kunnen vaak huffen en het wordt dan ook gezien als ‘normaal’, maar het is een vorm van negatief gedrag. Hoewel het vaak gebeurd bij het oprollen en het een vorm van defensief gedrag is, gaat het huffen nog net een stapje verder. Het is geen extreem negatief gedrag en kan in principe geen kwaad. Het huffen klinkt zoals de naam al zegt als een “Hf Hf Hf” geluid. Kort en scherp. Witbuikegels kunnen echter ook huffen zonder perse op te rollen. Het is een signaal dat de egel zich onveilig voelt.

Piepen

Een langer, zeurderig piepgeluid is vaak een signaal van pijn. Dit kan van alles zijn en dus is een goede algehele controle van belang om de oorzaak te achterhalen. Als de egel dit vaker doet, kun je altijd contact opnemen met de dierenarts en/of ons om advies vragen.

Klikken

Klikken is een gedrag dat komt na huffen. Als de egel zich dusdanig onveilig voelt dat oprollen en huffen niet helpt om het gevaar af te schrikken, kan de egel gaan klikken. Dit gaat gepaard met het opspringen terwijl de egel nog opgerold is. Dit is extreem negatief gedrag, neigend naar abnormaal gedrag.

Bijtgedrag

Een egel die bij is vrijwel altijd negatief gedrag, tenzij het gerelateerd is aan het speekselen. Meestal is het een vorm van omgericht gedrag en dus verkeerde verzorging en/of huisvesting. Omgericht gedrag ontstaat namelijk doordat een basisbehoefte niet voldoende wordt vervuld. Dit kan het gebrek aan beweging zijn, een gebrek aan graafmogelijkheid, een gebrek aan jachtinstinct of iets totaal anders. Een dier wil namelijk een bepaald gedrag vertonen dat hij van nature meekrijgt, maar als dat niet kan wordt het gedrag vervangen door iets wat evenveel voldoening geeft. Vaak is dat bijtgedrag of in extreme gevallen zelfmutilatie.

Abnormaal gedrag

Wiebelend lopen

Als een Witbuikegel loopt en lichtelijk wiebelt kan dit verschillende oorzaken hebben, maar vaak zijn deze gerelateerd aan gezondheidsproblemen. Voel altijd eerst of de egel koud aanvoelt op de buik. Als dit het geval is kan het gaan om een winterslaappoging. Zie het hoofdstuk “Gezondheid” voor meer informatie hierover. Als de egel warm aanvoelt, kan het een neurologisch probleem zijn, een ontsteking in de gehoorgang of een bloeding in de hersenen. Er zijn echter nog meer mogelijke problemen die dit kunnen veroorzaken, dus raadpleeg hierbij altijd een dierenarts. In het hoofdstuk “Gezondheid” wordt ook de ziekte WHS benoemd, maar deze aandoening is binnen Europa erg zeldzaam en is niet bij leven aan te tonen.

Wiegen met de kop

Het wiegen met de kop kan duiden op stereotiep gedrag. Dit gedrag ontstaat bij een chronisch gebrek aan activiteit en prikkels en is erg lastig om terug te draaien. Bij veel dieren is dit zelfs helemaal niet mogelijk. Het is dus van belang, echt te denken aan de basisbehoeften van een Witbuikegel. Vaak gebeurd dit echter heel geleidelijk. Als de egel heel spontaan begint te wiegen met de kop, kan dit duiden op gezondheidsproblemen zoals een bloeding in de hersenen, een neurologische aandoening of een ontsteking in de gehoorgang of het hersenvlies. Laat dit dus altijd goed onderzoeken door een dierenarts!

Omvallen

Een Witbuikegel die omvalt is altijd een reden om de dierenarts in te lichten. Dit kan duiden op een ontsteking of ziekte. In een vergevorderd stadium van winterslaappoging en shock, kan een egel erg koud aanvoelen en omvallen. In dit geval zorg je er éérst voor dat de egel goed opgewarmd wordt alvorens je naar de dierenarts gaat. De dierenarts kan dan eventueel bloed afnemen om de lever en nierfunctie te controleren. Dit zijn namelijk de eerste organen die uitvallen en permanente schade kunnen oplopen. Vaak wil de dierenarts dit echter pas na een paar dagen doen en alleen als er symptomen zijn. Bespreek dit dan dus ook goed met de dierenarts.

Hyperactief snuffelen

Dat Witbuikegels snuffelen is normaal gedrag, maar hyperactief snuffelen zonder ophouden en heftig hoofdschudden kan op verschillende dingen duiden. Neurologische problemen en een parasitaire infectie zijn daar twee voorbeelden van. Ook dit is aan een dierenarts om goed te onderzoeken, wacht dat dan ook zeker niet te lang mee.

Hard piepen

Als een Witbuikegel erg hard piept, is dit vaak een signaal van extreme pijn. Dit uit zich in een lang aanhoudende, lange, hoge en luide piep. Het is erg belangrijk om dit goed te laten onderzoeken door een dierenarts, omdat Witbuikegels van nature niet snel laten zien dat ze pijn hebben.

Schreeuwen

Een egel die schreeuwt, voelt zich extreem onveilig. Dit kan allerlei oorzaken hebben en het is dus ook van belang dat de oorzaak achterhaalt wordt. Vaak kunnen dit soort situaties permanente schade aan het vertrouwen tussen eigenaar en dier veroorzaken. Dit gedrag gaat nog voorbij het klikken, huffen en oprollen en is daarom ook abnormaal gedrag.

Snotteren

Snotteren kan gebeuren wanneer een egel wormen heeft of een luchtweginfectie. Vaak heeft de egel een erg vochtig neusje en hoor je de egel ‘reutelen’. Dat is een soort rochel dat vanuit de neus klinkt en zowel hoorbaar is als de egel wakker is als wanneer de egel slaapt. In een vergevorderd stadium kan het zwaar klinken en kan er een lichte piep hoorbaar zijn. Ga hiermee naar de dierenarts om de oorzaak te laten onderzoeken. Vaak is er medicatie nodig om de infectie of parasitaire besmetting te onderdrukken.

Zelfmutilatie

Zelfmutilatie in dieren is een vorm van bijtgedrag dat gericht is op het eigen lichaam. Vaak zijn dit open wonden onder de kin, aan de poten, langs de buikrand, in de staart of aan de geslachtsorganen. Zelfmutilatie is een vergevorderde vorm van een chronisch gebrek aan prikkels en onvoldoende voldoening van basisbehoeften zoals graven, jagen en rennen. Het gaat voorbij aan bijtgedrag en wordt vaak gezien samen met stereotiep gedrag zoals hoofdwiegen of constant dezelfde rondjes in het verblijf lopen zonder zichtbaar doel. Om dit te genezen zal je naast een dierenartscontrole ook moeten kijken naar de oorzaak van het gedrag zelf.